Σε οικονομική καταστροφή εξελίσσεται η φετινή χρονιά για τους βαμβακοπαραγωγούς της Ροδόπης, σύμφωνα με τον Αγροτικό Σύλλογο Δήμου Κομοτηνής «Σπάρτακος». Οι έντονες βροχοπτώσεις και οι ισχυροί άνεμοι οδήγησαν σε μέση παραγωγή περίπου 250 κιλών ανά στρέμμα, όταν πολλά αγροτεμάχια είχαν δυναμικό τουλάχιστον 500 κιλών, ενώ το βαμβάκι έπεσε στο έδαφος με σημαντική απώλεια ειδικού βάρους. Με ένα, όπως τονίζεται, συντηρητικό και υποθετικό σενάριο (100.000 στρέμματα ποτιστικού βαμβακιού, απώλεια 250 κιλά/στρέμμα και τιμή 0,45 ευρώ/κιλό), η απώλεια του ακαθάριστου αγροτικού εισοδήματος ξεπερνά τα 11 εκατ. ευρώ, με επιπτώσεις σε ολόκληρη την τοπική οικονομία. Ο σύλλογος επισημαίνει ότι ο ΕΛΓΑ δεν διαθέτει σήμερα τα κατάλληλα εργαλεία να καλύψει τη ζημιά, παρότι οι παραγωγοί καταβάλλουν εισφορές.
Ο σύλλογος ζητά από όλα τα πολιτικά πρόσωπα, ανεξαρτήτως παράταξης, να παρέμβουν άμεσα ώστε να ανοίξουν ξανά οι αναγγελίες ζημιών στον ΕΛΓΑ, να γίνουν οι απαραίτητες εκτιμήσεις και να αναγνωριστεί η απώλεια παραγωγής και ειδικού βάρους, με νόμιμο τρόπο αποζημίωσης των πληγέντων. Οι παραγωγοί που καλλιέργησαν σωστά δηλώνουν ότι βρίσκονται με ζημιά τουλάχιστον 70 ευρώ ανά στρέμμα, ενώ προειδοποιούν για την αγανάκτηση που συσσωρεύεται στα χωριά και για τον κίνδυνο να μην έχουν πόρους να σπείρουν του χρόνου. «Η Ροδόπη δεν ζητά ελεημοσύνη, απαιτεί δικαιοσύνη», σημειώνει στο κείμενό του ο γραμματέας του συλλόγου, Σταύρος Κοσουτζής.
Εδώ η σχετική ανακοίνωση:
ΒΑΜΒΑΚΙ ΡΟΔΟΠΗΣ:Πάνω από 11 εκατομμύρια ευρώ χάνονται από την τοπική οικονομία.
Κύριοι της πολιτικής, αναλάβετε τις ευθύνες σας!
Η φετινή χρονιά για τους βαμβακοπαραγωγούς της Ροδόπης εξελίσσεται σε οικονομική καταστροφή. Και δυστυχώς, μπροστά σε αυτή την καταστροφή, η ανταπόκριση της Πολιτείας και των πολιτικών προσώπων όλων των βαθμίδων παραμένει κατώτερη των περιστάσεων.Οι παραγωγές μας σήμερα κυμαίνονται κατά μέσο όρο στα 250 κιλά ανά στρέμμα, ενώ υπάρχουν αγροτεμάχια που πριν από τις έντονες βροχοπτώσεις και τους ισχυρούς ανέμους είχαν δυναμικό παραγωγής τουλάχιστον 500 κιλών στο πρώτο χέρι.
Δεν μιλάμε για μια συνηθισμένη κακή χρονιά. Μιλάμε για πραγματική απώλεια παραγωγής, για βαμβάκι που έπεσε στο έδαφος και για σημαντική απώλεια ειδικού βάρους, την οποία ο σημερινός μηχανισμός του ΕΛΓΑ δεν διαθέτει τα κατάλληλα εργαλεία για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά.Η ζημιά δεν είναι μια εκτίμηση στα λόγια. Είναι πραγματική, μετρήσιμη και οικονομικά καταστροφική.
Και ενώ πληρώνουμε και προκαταβάλλουμε εισφορές στον ΕΛΓΑ, ακόμη και για αγροτεμάχια που στη συνέχεια αντιμετωπίζουν προβλήματα επιλεξιμότητας λόγω ΚΑΕΚ, όταν έρχεται η ώρα της αποζημίωσης ανακαλύπτουμε ότι το σύστημα δεν διαθέτει τα κατάλληλα εργαλεία.Εάν το θεσμικό πλαίσιο δεν μπορεί να καλύψει μια αποδεδειγμένη ζημιά, τότε η πολιτική ηγεσία οφείλει να δώσει λύση.
Δεν μπορεί η αδυναμία του συστήματος να μετατρέπεται σε οικονομική καταδίκη του παραγωγού.
Πάνω από 11 εκατομμύρια ευρώ κινδυνεύουν να χαθούν μόνο από το βαμβάκι!
Για να αντιληφθούμε το μέγεθος της οικονομικής καταστροφής, ας εξετάσουμε ένα εξαιρετικά συντηρητικό υποθετικό σενάριο, καθώς δεν έχουμε στη διάθεσή μας οριστικά στοιχεία για τις καλλιεργούμενες εκτάσεις.
Με βάση την εκτίμηση για το 2025, ας υποθέσουμε ότι στη Ροδόπη καλλιεργούνται περίπου 200.000 στρέμματα βαμβακιού.Ας κάνουμε μάλιστα την ιδιαίτερα αυστηρή παραδοχή ότι τα μισά από αυτά, δηλαδή το 50%, είναι ξερικές καλλιέργειες, ένα ποσοστό που θεωρούμε υπερβολικά υψηλό για την πραγματική εικόνα της περιοχής.
Έτσι, απομένουν μόλις 100.000 στρέμματα ποτιστικού βαμβακιού.Εάν υπολογίσουμε μέση απώλεια παραγωγής 250 κιλών ανά στρέμμα, εξαιτίας των έντονων καιρικών φαινομένων, και τιμή παραγωγού μόλις 0,45 ευρώ ανά κιλό, προκύπτει:100.000 στρέμματα × 250 κιλά × 0,45 ευρώ = 11.250.000 ευρώ!
Πάνω από 11 εκατομμύρια ευρώ χαμένου ακαθάριστου αγροτικού εισοδήματος, ακόμη και με αυτό το εξαιρετικά συντηρητικό σενάριο!
Τονίζουμε ότι πρόκειται για υποθετικό υπολογισμό και όχι για επίσημα καταγεγραμμένη ζημιά.
Η πραγματική απώλεια ενδέχεται να είναι ακόμη μεγαλύτερη, εφόσον οι ποτιστικές εκτάσεις ή οι απώλειες παραγωγής ξεπερνούν τις παραδοχές μας.Και αυτά τα χρήματα δεν θα λείψουν μόνο από τις τσέπες των αγροτών.
Είναι χρήματα που δεν θα κυκλοφορήσουν στα χωριά μας, στα γεωπονικά καταστήματα, στα συνεργεία, στα πρατήρια καυσίμων, στους επαγγελματίες, στις τοπικές επιχειρήσεις και στην αγορά της Κομοτηνής.
Γιατί το αγροτικό εισόδημα δεν σταματά στην τσέπη του αγρότη.
Κινεί ολόκληρη την τοπική οικονομία.Και ο νομός Ροδόπης, με τα οικονομικά και δημογραφικά προβλήματα που ήδη αντιμετωπίζει, δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει ούτε ένα ευρώ αγροτικού εισοδήματος.
Πόσο μάλλον 11 εκατομμύρια ευρώ!Κύριοι της πολιτικής, η ευθύνη πλέον βαραίνει όλους σας!Απευθύνομαι δημόσια σε όλα τα πολιτικά πρόσωπα, όλων των βαθμίδων, ανεξαρτήτως κόμματος, παράταξης, αξιώματος ή θέσης.Από όποιο πόστο κι αν βρίσκεστε, από όποια θέση κι αν υπηρετείτε αυτόν τον τόπο, έχετε ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους του.
Δεν αρκούν πλέον οι δηλώσεις συμπαράστασης.
Δεν αρκούν οι φωτογραφίες στα καφέ.
Δεν αρκούν τα τηλεφωνήματα και οι διαβεβαιώσεις ότι «το θέμα εξετάζεται».
Η Ροδόπη δεν χρειάζεται άλλες υποσχέσεις. Χρειάζεται πράξεις.Απαιτούμε ουσιαστική, συντονισμένη και δημόσια πολιτική παρέμβαση, ώστε να ανοίξουν εκ νέου οι αναγγελίες ζημιών στον ΕΛΓΑ, να πραγματοποιηθούν οι απαραίτητες εκτιμήσεις και να βρεθεί τρόπος αποζημίωσης της πραγματικής απώλειας παραγωγής και ειδικού βάρους.
Εάν ο ΕΛΓΑ δεν διαθέτει σήμερα το κατάλληλο εργαλείο, απαιτήστε να δημιουργηθεί.Εάν υπάρχει θεσμικό εμπόδιο, απαιτήστε να αντιμετωπιστεί.
Εάν χρειάζεται ειδική πολιτική απόφαση, διεκδικήστε την.
Δεν μπορεί ολόκληρος ένας νομός να χάνει εκατομμύρια ευρώ και η απάντηση να είναι ότι «δεν προβλέπεται».
Και ας γίνει επιτέλους κατανοητό:
Δεν σας ζητάμε να κάνετε χάρη στους αγρότες.
Σας ζητάμε να αναλάβετε τις ευθύνες που συνοδεύουν τις θέσεις τις οποίες κατέχετε.
Όποιος εκπροσωπεί αυτόν τον τόπο οφείλει να αγωνιστεί για αυτόν. Όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη.Και θέλω να είμαι απολύτως ξεκάθαρος:
ΚΥΡΙΟΙ, ΑΝ ΔΕΝ ΠΙΕΣΕΤΕ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΞΑΝΑ ΟΙ ΑΝΑΓΓΕΛΙΕΣ ΖΗΜΙΩΝ, ΑΝ ΔΕΝ ΣΚΥΨΕΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΣΕ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙΤΕ ΟΛΟΥΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΑΣ.
Και αυτό δεν είναι απειλή.
Είναι η πραγματικότητα.
Είναι η πραγματικότητα ανθρώπων που έχουν εξαντλήσει τις οικονομικές και ψυχικές τους αντοχές. Ανθρώπων που έχουν χρεωθεί για να παράγουν και βλέπουν τον κόπο μιας ολόκληρης χρονιάς να χάνεται.
Μην περιμένετε να φτάσουμε στο σημείο να μην έχουμε τίποτα άλλο να χάσουμε.
Η αγανάκτηση που συσσωρεύεται στα χωριά της Ροδόπης είναι πραγματική.
Και όσοι σήμερα επιλέγουν να παρακολουθούν αμέτοχοι, αύριο δεν θα μπορούν να ισχυριστούν ότι δεν γνώριζαν.
Η σιωπή και η αδράνεια μπροστά σε μια τέτοια καταστροφή αποτελούν πολιτική ευθύνη.
Το σύστημα τιμωρεί αυτόν που πραγματικά παράγει!Σήμερα, όσοι καλλιεργήσαμε σωστά, επενδύσαμε στην παραγωγή, ποτίσαμε, λιπάναμε και φροντίσαμε τα χωράφια μας, βρισκόμαστε με ζημιά τουλάχιστον 70 ευρώ ανά στρέμμα.
Και την ίδια στιγμή δημιουργείται ένα παράλογο αποτέλεσμα.
Ο παραγωγός που προσπαθεί να πετύχει υψηλές αποδόσεις και ποιοτικό προϊόν καταλήγει οικονομικά χαμένος, ενώ εκείνος που περιορίζεται στα απολύτως απαραίτητα, με μοναδικό στόχο να εξασφαλίσει τις ενισχύσεις, μπορεί να βρίσκεται σε καλύτερη οικονομική θέση.
Αντί να επιβραβεύουμε την παραγωγή, έχουμε δημιουργήσει ένα σύστημα που πολλές φορές κάνει οικονομικά συμφερότερη την επιδίωξη της επιδότησης από την ίδια την καλλιέργεια.Αυτή είναι η μεγαλύτερη αποτυχία της αγροτικής πολιτικής.Μας ζητάτε να παράγουμε.
Πότε ακριβώς θα ζήσουμε;Η ελληνική επαρχία σβήνει. Και δεν σβήνει επειδή οι άνθρωποί της δεν θέλουν να δουλέψουν.Σβήνει επειδή, όσο περισσότερο δουλεύουν, τόσο περισσότερο κινδυνεύουν να χρεωθούν.Έχουμε φτάσει στο σημείο να χρειαζόμαστε τρεις δουλειές για να επιβιώσουμε.
Οκτώ ώρες στο χωράφι, για να παράγουμε.
Οκτώ ώρες σε μια δεύτερη δουλειά, για να ξεχρεώνουμε τις ζημιές που μας αφήνει το χωράφι.
Και άλλες οκτώ ώρες σε μια τρίτη δουλειά, για να μπορούμε να ζήσουμε τις οικογένειές μας.
Εικοσιτέσσερις ώρες δουλειάς σε μια ημέρα που έχει μόνο εικοσιτέσσερις ώρες.Πότε θα κοιμηθούμε; Πότε θα δούμε τα παιδιά μας;
Πότε θα ζήσουμε;Αυτό δεν είναι ανάπτυξη. Δεν είναι αγροτική πολιτική.
Είναι η σταδιακή εξόντωση των ανθρώπων που κρατούν ζωντανή την ελληνική ύπαιθρο.
Η Ροδόπη δεν ζητά ελεημοσύνη.
Απαιτεί δικαιοσύνη!
Το αίτημά μας είναι ξεκάθαρο.
Να ανοίξουν ξανά οι αναγγελίες ζημιών στον ΕΛΓΑ.
Να εξεταστούν τα πραγματικά δεδομένα της καταστροφής.Να αναγνωριστεί η απώλεια παραγωγής και ειδικού βάρους.
Να βρεθεί νόμιμος και ουσιαστικός τρόπος αποζημίωσης των πληγέντων παραγωγών.
Καλούμε όλα τα πολιτικά πρόσωπα του τόπου να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να κινηθούν από κοινού, άμεσα και αποφασιστικά.
Δεν μας ενδιαφέρει ποιος θα πάρει τα εύσημα.
Δεν μας ενδιαφέρει ποιος θα βγει πρώτος να ανακοινώσει τη λύση.
Μας ενδιαφέρει να υπάρξει λύση!
Γιατί αν χαθεί ο αγρότης, δεν θα χαθεί μόνο μια καλλιέργεια.
Θα χαθούν δουλειές, επιχειρήσεις, χωριά και τελικά το ίδιο το μέλλον της Ροδόπης.
Και ας απαντήσουν επιτέλους οι αρμόδιοι σε ένα απλό ερώτημα:Αν φέτος δεν μπορούμε να ζήσουμε από αυτά που παράγουμε, με τι χρήματα περιμένετε να ξανασπείρουμε του χρόνου;
Γιατί το μεγάλο ερώτημα δεν είναι πλέον τι θα σπείρουμε.
Το μεγάλο ερώτημα είναι ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΕΙΡΕΙ.
Κοσουτζής ΣταύροςΓραμματέας Αγροτικού Συλλόγου Δήμου Κομοτηνής «Σπάρτακος»